Eerder deelden verschillende collega’s van Walpot Uitvaartzorg hun kijk op natuurlijk dichtbij zijn. Zij lieten ieder vanuit hun eigen ervaring zien hoe gastvrijheid, aandacht en nabijheid in de praktijk vorm krijgen. Deze keer is Marcel aan de beurt. In zijn column vertelt hij hoe de natuur op de landschapsbegraafplaats in Ulestraten kan helpen bij het afscheid en waarom zorgen voor het groen ook betekent: er zijn voor de mensen die hier komen.
Mensen komen hier met verdriet. Toch staan ze niet alleen bij een steen. Ze horen vogels, zien bloemen, ruiken de bomen als die in bloei staan. De natuur lost niets op, maar maakt het soms zachter. Voor mij betekent natuurlijk dichtbij precies dat: een plek verzorgen waar mensen kunnen missen, wandelen, stil zijn en herinneren.
Ik kom uit het groenbeheer. Tuinen verzorgen, snoeien en maaien. Daar wil je het vaak strak hebben. Op een landschapsbegraafplaats werkt dat anders. Hier is de natuur leidend, zonder dat het rommelig wordt. Mijn werk bestaat uit de planten bijhouden, graven voorbereiden en vooral zorgen dat deze plek rust blijft geven aan wie hier komt.
Wat de een onkruid noemt, kan voor insecten juist belangrijk zijn. Een bloemenweide staat er niet alleen omdat het mooi oogt, maar omdat het bijdraagt aan de omgeving. Natuurlijk betekent hier dus niet: niets doen. Het betekent dat je goed kijkt. Wat mag blijven staan en wat kun je beter weghalen?
Soms moet ik dat uitleggen. Nabestaanden willen bijvoorbeeld graag iets planten bij een graf ter nagedachtenis. Een boompje, bloemen, iets eigens. Dat snap ik goed. Alleen kan dat niet zomaar, omdat de plek als geheel in balans moet blijven. Dan zeg ik: neem een mooie roos of zonnebloem mee om op het graf te leggen. Zo heb je toch iets bij je om iemand te herdenken.
Rond een uitvaart verandert mijn werk. Dan gaat het om het graf en de mensen die eromheen staan. Ik blijf op afstand, maar als ik nodig ben, ben ik toch dichtbij. Ik kijk vooral naar wat op dat moment nodig is.
En ook buiten een uitvaart om ontmoet ik bezoekers. Mensen die komen wandelen, die een graf opzoeken of die voor het eerst rondkijken. De een stelt een vraag, de ander wil alleen vertellen over degene die hier ligt. Dat hoort voor mij ook bij deze plek.
Je moet nuchter zijn voor dit werk, anders houd je het niet vol. Maar nuchter is niet hetzelfde als koud. Iemand die jong is overleden of iemand die vertelt dat zijn vrouw jarig zou zijn; zulke momenten doen iets met je. Je zoekt naar het goede woord, al weet je nooit zeker of dat bestaat.
Juist dan merk ik wat deze plek doet. Mensen komen hier met verdriet. Toch staan ze niet alleen bij een steen. Ze horen vogels, zien bloemen, ruiken de bomen als die in bloei staan. De natuur lost niets op, maar maakt het soms zachter. Voor mij betekent natuurlijk dichtbij precies dat: een plek verzorgen waar mensen kunnen missen, wandelen, stil zijn en herinneren.
Soms gaat natuurlijk dichtbij zijn niet om woorden of handelingen, maar om ruimte voor wat blijft. Troost vinden in de rust van de natuur. Stilstaan bij herinneringen. Voelen dat een dierbare ook na het overlijden dichtbij blijft. Onze ervaren collega’s luisteren met aandacht en handelen vanuit vertrouwen. We horen niet alleen wat er gezegd wordt, maar ook wat onuitgesproken blijft.
Lees meerVoila Magazine is het grootste maandblad van Limburg. Iedere maand valt dit glossy-magazine van De Limburger bij de abonnees op de deurmat. In de uitgave van mei 2026 verscheen bovenstaande column.
Bekijk de column
.webp)
Overlijden melden?