In eerdere columns vertelden collega’s Angelique, Antoinne en Cathline van Walpot Uitvaartzorg hoe zij gastvrijheid in de uitvaartzorg ervaren. Wat daarin steeds naar voren komt, is hoe belangrijk het is om natuurlijk dichtbij te zijn. Want juist die vanzelfsprekende nabijheid kan voor nabestaanden van grote betekenis zijn. Nu is Wendy aan de beurt. In deze column vertelt zij hoe zij die momenten van aandacht en verbondenheid ervaart.
Hoe verschillend mensen omgaan met afscheid, heb ik in mijn twee jaar als aulamedewerker bij Walpot ervaren. Op die momenten wordt duidelijk hoe belangrijk het is om op een natuurlijke manier dichtbij te zijn. Bij afscheid gaat het niet om doen, maar om ruimte en aanvoelen wat iemand nodig heeft.
Hiervoor werkte ik 31 jaar in de apotheek. Zorgen voor mensen zat daar ook al in, maar ik merkte dat ik behoefte kreeg aan meer ruimte voor persoonlijke aandacht. Om echt even stil te staan bij iemand. Dat heb ik hier weer gevonden.
Iedere dag is anders en zo ook iedere familie. De een komt binnen en begint meteen te praten. De ander zegt bijna niets. Sommigen zijn zichtbaar verdrietig, anderen lijken rustig maar je voelt dat er van alles speelt. Je kunt echter niets invullen.
Ik begin altijd met observeren. Hoe mensen binnenkomen, of ze contact zoeken of juist afstand houden. Van daaruit ontstaat het vanzelf. Want het zit vaak in kleine dingen die op zo’n moment ineens heel groot kunnen voelen.
Een knikje bij binnenkomst, even oogcontact maken. Voorzichtig laten merken dat je er bent, want soms is dat genoeg. Ik blijf altijd in de buurt zonder op de voorgrond te treden. Dat voelt voor mij als de juiste manier en het geeft mensen de ruimte om het moment te ervaren.
Daarom zorg ik dat alles goed verloopt, zodat de familie zich kan richten op het afscheid. Tegelijkertijd luister ik naar de verhalen. Naar wie iemand was en soms raakt je dat enorm. Dan hoor je iets en denk je: wat moet dit een bijzonder mens zijn geweest.
Ook de omgeving helpt bij verlies. Vanuit de aula in Eijsden kijk je uit op de natuur. Het licht, het groen, de rust. Af en toe zie je een eekhoorn of een hertje passeren. Mensen komen vaak gespannen binnen, maar je ziet dat er iets verandert in de aula. Alsof die rust ook iets met hen doet.
We doen dit werk samen. Achter iedere dienst staat een team dat alles op elkaar afstemt. Iedereen weet wat er moet gebeuren en voelt elkaar goed aan. Dat maakt dat alles klopt op zo’n moment. Ook daarin zit diezelfde aandacht en betrokkenheid.
Dat is voor mij wat natuurlijk dichtbij zijn betekent. In hoe je er bent. Het aanvoelen van wat iemand nodig heeft. En ook na een afscheid blijft iemand dichtbij: in herinneringen, in verhalen en in alles wat nog voelbaar is.
Soms gaat natuurlijk dichtbij zijn niet om woorden of handelingen, maar om ruimte voor wat blijft. Troost vinden in de rust van de natuur. Stilstaan bij herinneringen. Voelen dat een dierbare ook na het overlijden dichtbij blijft. Onze ervaren collega’s luisteren met aandacht en handelen vanuit vertrouwen. We horen niet alleen wat er gezegd wordt, maar ook wat onuitgesproken blijft.
Lees meerVoila Magazine is het grootste maandblad van Limburg. Iedere maand valt dit glossy-magazine van De Limburger bij de abonnees op de deurmat. In de uitgave van april 2026 verscheen bovenstaande column in de editie rondom 'afscheid nemen'.
Bekijk de column
.webp)
Overlijden melden?